Travmatik bir kayıptan sonra insanı en çok hırpalayan şey, dünyanın hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam etmesidir. Sokaktaki gürültü akıp gider, adliye koridorlarında dosyalar el değiştirir, hayat kendi mekanik ritminde ilerler. Ama o büyük fırtınanın koptuğu evin içine girdiğinizde, zamanın sadece sizin için değil, nesneler için de donduğunu görürsünüz. Yarım kalmış bir fincan kahve, askıda öylece bekleyen bir hırka, alelacele alınmış bir not kağıdı... Eşyalar, sahibinin g

İnsanın evi neresidir? Dört duvarı, tavanı, kapı eşiği mi? Yoksa o kapıyı açtığında karşılaştığı, sesinin tınısıyla dünyadaki tüm uğultuları susturan o tek insan mı? Ben evimi kaybettim. Bir sabah, Ankara’nın o soğuk, gri caddelerinden birinde, bir aracın pervasızca hızında, bir saniyeden bile kısa süren bir çarpışmada dünyadaki en güvenli limanımı bıraktım. Hukuk kitapları bize saniyelerin, hız limitlerinin, fren mesafelerinin matematiksel hesabını öğretir. Ceza kanunları, b